Eru í alvöru næstum því tveir mánuðir búnir af 2013?

Hvert hvarf janúar? Er febrúar virkilega hálfnaður?
Tíminn líður alltof hratt og ég er búin að búa í Ecuador í að verða hálft ár og á bágt með að trúa því. Ég er loksins byrjuð að skilja menninguna hérna betur, loksins búin að ná spænskunni þannig að ég get talað ágætlega villulaust, loksins komin í smá frí frá skólanum og loksins að byrja bloggið sem ég hefði átt að vera löngu búin að gera, en málið er það að ég held að febrúar og janúar hafi aldrei á ævi minni verið jafn uppteknir. En í þetta sinn ekki bara gleðitíðindi heldur einnig hafa erfiðir litið dagsins ljós!

Síðasti dagur Giuliu.

Við vorum í byrjun skiptinemaársins sjö stelpur. Núna erum við orðnar fimm. Á síðastliðnum mánuði hafa tvær verið sendar heim vegna vandamála sem eiga ekkert heima á internetinu, en heldur ekki nægilegar góðar ástæður fyrir að senda þær heim og þetta hefur tekið virkilega á okkur stelpurnar hérna, og alltaf vantar eitthvað þegar við hittumst núna, en ég mun aldrei gleyma yndislegu Giuliu og Lisu minni sem gerðu þessa fimm mánuði sem þær áttu með okkur að einum bestu fimm mánuðum sem ég hef upplifað, en það er ekkert hægt að gera annað en að halda áfram að hafa gaman án þeirra.

Síðasti dagur Lísu

Um miðjan janúar var ég búin að vera hér í fimm mánuði, og var því búin að vera hérna 1/2 af tímanum. Þá er vanin að allir skiptinemarnir hittast sem eru í Ecuador og það var gert. Við hittumst öll í bæ, nálægt Guaranda sem nefnist Salinas og er búin að nefna hann endalaust. Ekki endilega bærinn sem mér langaði að eyða helginni minni, en það var ljúft að hitta krakka sem eru í sömu sporum og þú og við skemmtum okkur æðislega í göngutúrum, súkkulaðiáti, hótelpartýum og þvílíku diskóteki sem við höfum örugglega fjórfaldað fjöldan sem hefur látið sjá sig yfir tíðina þarna. En eins og ég sagði ágæt tilbreyting frá Guaranda í skemmtilegum félagskap!

Hluti af hópnum.

Síðustu vikuna í janúar voru svo lokapróf í skólanum mínum og ég átti ekki til orð. Í þau fáu próf sem ég mætti, var ein regla í prófinu. Allir svindla og allir fá 10. Svo virðist sem allir kennararnir í skólanum séu annað hvort allir  jafn vitlausir eða að öllum sé virkilega slétt sama. Það er gert eitt próf t.d. í ensku, sami kennararinn kennir fimm mismunandi bekkjum, þessir fimm mismunandi bekkir fá allir sama prófið, allir nýkomnir með afrit af prófinu frá hinum bekknum. Og það besta er að þau afrita "afritið" af prófinu hérna í skólanum! Og ef þau hafa ekki verið svona heppin að ná sér í afrit af prófinu, þá er bara rölt til næsta "gáfaða" nemandans í bekknum og staðið fyrir framan hann með símann sinn takandi mynd af svörunum hans og ef kennarinn er eitthvað að skipta sér af því þá ertu bara að sækja þér strokleður eða yddara. Ég átti ekki til orð eins og ég sagði hér fyrir ofan. Elsku bekkjafélagar, gangi ykkur vel í háskóla.


Eftir þessi lokapróf ef svo mætti kalla þau, erum við komin í frí fram í endaðan febrúar. Það er búið að vera frekar næs en þó er ég rétt svo byrjuð að slaka á. Fyrstu helgina í fríinu, ákváðum við stelpurnar að skella okkur á ströndinna, að uppfylla þann langþráða draum sem okkur hefur dreymt um síðan við lentum í Ecuador. Ég get sagt ykkur að þessi strandarferð var draumi líkast, enda hvað getur klikkað í bestu strönd Ecuador þar sem þessar fáar götur sem strandarbærinn hefur er stútfullur af fólki víðsvegar frá heiminum, hótelum, veitingastöðum, diskótekum og mörkuðum. Ströndinn var í max 10 skrefa fjarlægð frá hótelinu okkar og þrátt fyrir mikin sólbruna þá hef ég held ég aldrei skemmt mér jafnvel, gæti alveg vanist því að lifa á ströndinni. Vakna snemma, henda sér á ströndinna, kæla sig svo niður í volgum sjónum og skella sér svo út á lífið um kvöldið. En því miður þurftum við að snúa heim að þrem dögum liðnum, eftir ævintýralega ferð.

Elsku Carnaval

En venjulega lífið í Guaranda varði ekki lengi, heldur byrjaði aðalhátíðin í Guaranda þann 6.febrúar. Aðalhátíðin hérna nefnist Carnaval og er stúfull af atburðum. Voru skrúðgöngur alla daga hátíðarnar og þá á ég ekki við svona skátaskrúðgöngur á 17.júní, heldur skrúðgöngur sem vörðu yfir allan daginn, með allskonar fólki, allskonar dönsum og allskonar búningar í öllum litum og á kvöldin voru tónleikar útum allt. Hátíðin byrjaði þó ekki vel, en á miðvikudeginum varð ég veik og varð því að liggja heima grenjandi uppí rúmi en á föstudeginum varð allt betra og Ólöf,vinkona mín sem býr í Quito kom til mín og við skemmtum okkur konunglega fram á sunnudag, samt komnar með smá nóg af vatni,froðu,hveiti og alltof litlum svefni. Gamanið hélt samt áfram þangað til í gær þegar ég loksins gat leyft mér að sofa smá út og hvíla mig. Þessi hátíð var mjög skemmtileg upplifun, þrátt fyrir of mikla rigningu og að símanum mínum var rænt, þá fannst mér allir eitthvernveginn búnir að blása upp alltof miklar vonir fyrir hana. Einu spurningarnar sem ég var að farin að fá fyrir Carnaval voru "verðuru hér yfir carnaval", "hefuru upplifað carnaval áður?" og "þú veist að carnaval er það besta sem getur komið fyrir þig". Heilt yfir var þetta mjög skemmtilegt og gaman að sjá hvernig þetta allt er, en ég þarf minn svefn og mér finnst ekki skemmtilegt að vera fórnalamb litla krakka með froðusprey og vatnsbyssur í 5 daga í röð. Því er ég fegin hvíldinni sem mun svo sannarlega fá að ríkja núna þessa vikuna, en ég fékk pakka frá elskulegu systir minni, sem innihélt nýjustu bókina eftir Yrsu, geisladiskin hans Ásgeirs Trausta og íslenskst uppáhalds nammi. Þið getið því rétt ímyndað ykkur hversu huggulegir næstu dagar verða!


Núna er ég ein heima þar sem fjölskyldan mín fór í sumarhúsið mitt, sem ég hafði engan áhuga á því að fara í fram á laugardag og eru þau því fúl út í mig. Það er erfitt, fjölskyldulífið hérna á ákveðnum tímapunktum þar sem þú getur ekki gert alla ánægða alltaf. Ég er heppin með fjölskyldu eins og ég hef oft áður sagt, en stundum finnuru alveg fyrir því að þú ert bara "skiptinemastelpan" og þú þarft að hafa fyrir því að allir séu ánægðir með þig og fylgir þessu mikið stress. Ég hlakka mikið til að koma heim, geta farið að sofa þegar ég vil, vaknað þegar ég vil og þannig séð gert það sem ég vil en samt alltaf vitað að ég á fjölskyldu sem mun alltaf þykja vænt um þig. Hérna þarf ég svolítið að hafa varan á, ég kem ekki mjög seint heim, ég passa mig á að eyða nógum tíma með fjölskyldu minni og hitt og þetta. En þetta er hluti af reynslunni og síðustu sex mánuðir hafa kennt mér að meta allt svo miklu, miklu betur á Íslandi.

Elsku uppáhalds, föstudagskvöldið á Carnaval.

Ég er búin að velta því svo mikið fyrir mér hversu skrýtið það verður að koma heim, þá sérstaklega fyrstu dagana og við vorum eimitt að tala um þetta áðan við stelpurnar í bænum mínum. Hérna er allt orðið svo venjulegt og svo margt sem við höfum vanið okkur á að gera án þess að vera varar við það. Eins og þegar ég opna útidyrahurðina, þá þarf ég alltaf að passa mig á því að hundarnir hlaupa ekki inn. Þegar ég fer í sturtu þaf ég að fara út að kveikja á gasinu áður en ég fer í sturtu. Þegar maður fer á klósettið hérna þá hendiru klósettpappírnum í ruslatunnuna ekki í ruslið. Þegar þú kemur í heimsókn til einhvers þá kyssiru alla sem þar eru á kinnina. Ég borða stóran hádegismat og fæ mér svo kaffi og brauð í kvöldmat. Gæti talið svona hluti upp endalaust, það er allt svo öðruvísi hérna. Það mesta sem mér kvíður fyrir heimkomu er það hvað allt er svo dýrt á elsku Íslandi. Þú ferð ekki með minna en 1000 kr. ef þú ætlar að fá þér að borða og svona úti. Hérna í bænum mínum myndi 1000 kr. duga fyrir mat í nokkra daga. Þú getur farið út með 2 dollara og komið saddur heim. Við Shannon bökuðum t.d. köku í dag. Okkur vantaði flórssykur,egg,smjör,kanil og sykur og röltum niður í búð. Þetta allt kostaði rétt rúmar fimmhundruð krónur. Við vorum báðar í hálfgerðu sjokki. Aftur á móti kemur að launin hérna eru ekki há, en samt ég stundum ekki til orð yfir hversu allt er ódýrt. En mun seinna koma með annað blogg um allar breytingarnar sem ég hef lent í hérna, þetta er orðið nógu langt og mun passa mig að láta ekki líða jafn langt á milli næsta bloggs.

Með fjölskyldunni á Carnval.

Það styttist í endirinn,  fjórir mánuðir og 10 dagar, ég trúi varla að ég sé alveg að koma heim! Eins gaman og það verður þá á ég eftir að sakna Ecuadors, eins og ég sagði í byrjun þá er ég loksins komin inní menninguna þannig séð og eftir 10 mánuði á sama stað þá myndaru ákveðna tengingu við þann stað.

Þangað til næst,
Svana ♥