Síðustu 3 mánuðir í Ecuador

Ég held að það sé kominn tími á smá update, þó fyrr hefði verið. Búið að vera mikið um að vera síðustu 2-3 mánuði og tíminn hefur svo sannarlega liðið hratt! Ótrúlegt en satt þá benti mamma mér á það 1.maí, að núna gæti hún sagt að hún fengi uppáhaldsdóttir sína heim í næsta mánuði. Ég á aðeins 46 daga eftir af ævintýrinu mínu og um að gera að njóta þeirra vel.


Ég ætla tileinka þessu bloggi elsku vinkonu minni sem kvaddi okkur þann 5.apríl. en ég veit að hún er á góðum stað og verndar okkur þaðan. Ég hugsa til þín á hverjum degi gullið mitt. Ég er svo þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þér og þú munt alltaf eiga stað í hjarta mínu.

Markaðurinn

Á þessum þrem mánuðum sem ég hef ekki bloggað hef ég ferðast mikið. Fyrstu vikuna í mars var svokölluð "Skiptivika" þar sem þú skiptir um bæ og fjölskyldu í viku, eins og nafnið gefur til kynna. Þetta var fáránlega skemmtileg vika þar sem ég lenti ásamt Marielu og Asiu, stelpunum úr bænum mínum í höfuðborginni Quito í húsinu hennar Ólafar og útaf við erum svo skemmtilegar ákvað hún að vera eftir líka og við vorum því fjórar saman í heila viku og þá var sko mikið gaman! Við fórum til Otavalo sem er borg 3 tímum í burtu og er þekkt fyrir stærsta markaðinn í Ekvador og falleg vötn, við fórum og skoðuðum miðju heimsins og gamla hverfið í Quito og bara nutum þess að vera í stórborg, enda var stórborgarlífið ljúft og var að tríta vel miðað við elsku litla Guaranda sem getur verið svo þreytandi.

Miðja heimsins

Það sem var eftir af mars fór svo mikið í það að eyða tíma með bekkjarfélögum mínum, þar sem ég er byrjuð á fullu að læra og fór í fullt af heimsóknum til þeirra þar sem planað var að vinna heimavinnu en endaði yfirleitt í eitthverju miklu áhugaverðara eins og t.d. fjallgöngu uppá fjall hér í bænum en það athyglisverða við þetta fjall er það að það er án stígs, þannig þú verður að komast upp með þínum eigin leiðum. Ég hef sjaldan verið jafnhrædd þegar það eina sem þú hafðir til að halda þér í til að komast þér upp voru plönturnar. En ég lifði af og fékk gott útsýni, sem er svo agalega mikilvægt. (Mun aldrei gera þetta aftur.) Eyddi líka miklum tíma með fjölskyldunni þar sem ég vissi að apríl færi mest allur í ferðalög.

Í apríl var ég ákveðin í að ferðast meira en ég hafði gert, sérstkalega vegna þess að þá væru nú bara rétt rúmlega 2 mánuðir eftir og ég var varla búin að sjá neitt og það rættist nú heldur betur úr því.

 Ég byrjaði á ferð til Rio Bamba með fjölskyldunni sem er bær við hliðiná, þar sem allt var skoðað. Svo fór ég til Cuenca, sem er 10 tíma rútuferð frá mínum bæ, en eitthvað sem ég þurfti að sjá enda er þetta einn fallegasta borg Ekvador  að mínu mati. Þangað fórum ég og Shannon í ævintýraferð, gistum á ódýru hosteli í herbergi fyrir 5, kynntumst fullt af æðislegu fólki frá öllum heimshlutum, fórum í fjallgöngu, fórum í snilldar spa sem var aðeins gert úr náttúru. Það var yndislegt, nudd, gufuböð, leirböð og allt milli himins og jarðar. Einnig fórum við í fallhífarstökk sem var eitt af því besta sem ég hef gert, ásamt því að við nutum þess að skoða fallegu kirkjunar í bænum sem eru með þeim stærstu í heiminum og kíkja á söfn og borða góðan mat og vera sviknar af leigubílsstjórum. Mjög vel heppnuð ferð í alla staði, og komst að því að þetta er það sem ég vil gera núna, ferðast, ferðast og ferðast....

Seinna í apríl var svo komið að því sem allir höfðu verið að bíða eftir. Loksins eftir átta mánaða bið var ferðinni haldið til Galapágos eyja, um það bil klukkutíma fjarlægð frá Ecuador. Þar eyddum við viku í paradís. Strandirnar voru það allra fallegasta sem ég hef séð, sjórinn svo blár og sandurinn óvenjulega hvítur. Við skoðuðum líka margt sem þessar eyjar höfðu uppá að bjóða, löbbuðum t.d. í fimm tíma til að sjá eldfjall sem var svo lítið að það sjást varla og eina sem ég fékk útúr því voru alltof brenndar axlir.

Sáum fullt af stórskjaldbökum, fórum að kafa og syntum með öllum fiskunum, skoðuðum fullt af göngum,múrum og fjöllum og nutum þess að liggja í sólinni (það sem ég hefði nú hreinskilinslega verið til í að gera alla vikuna.) Dýralífið á eyjunum er líka eitt af því allra flottasta, fullt af selum, eðlum, skjaldbökum, fuglum með bláar lappir svo dæmi séu nefnd. Kvöldunum var svo eytt við sólsetur á ströndinni með fullt af skemmtilegu fólki fram á rauða nótt. Mjög skemmtileg ferð en samt alltof ofbókuð af endalausum ferðum og túristastöðum, hefði viljað slakað meira á!

Vikunna eftir Galapagos var svo komið að því að fá að kynnast Amazón frumskóginum sem ég var lang spenntust fyrir. Eftir endalaust ferðalag vorum við loksins kominn þangað. Við ferðuðumst síðasta spölinn með bát og við tók mikið labb til að komast loksins á "lúxus hótelið". Við vorum komin langt frá öllu, ekki símasamband né net, engar búðir til að kaupa mat og varla ljós. Það var mjög góð lífsreynsla. Ég hef aldrei verið í jafn skrýtnu veðri, sem skipti sér svo fljótt. Þegar við komum var ég komin í mesta hita sem ég hef á ævi minni verið í og eins og sannur íslendingur skellti ég mér í bikiní og var mætt fyrst út af öllum. Seinna um daginn var ég mætt í mestu rigningu sem ég fundið fyrir, þvílíkar þrumur og eldingar hef ég ekki séð. En við létum veðurbreytingarnar ekkert á okkur fá og við tóku yndislegir dagar í miðjum frumskógi þar sem við sáum allt á milli frumskógardýralífsins og mennina sem lifa þar. Ég átti erfitt með að trúa því að enn í dag er til fullt af fólki sem lifir enn eins og hellisbúar, án klæðnað, án rafmagns og eiginlega bara án alls. En þau voru öll svo ánægð og forvitin að sjá okkur, alla krakkana, frá öllum heimsálfum og komu meira segja uppá hótel til okkar og gáfu okkur að smakka matinn sinn og dönsuðu með okkur um kvöldið við þeirra tónlist sem var yndisleg upplifun. Ég lærði t.d. að leita af gulli á ströndinni, ég lærði að búa til súkkulaði úr kakóbaunum, elda mat með laufblauðum, syntum í Amazón ánni, var fyrir árás moskítaflugna og umfram allt þá kynntist allt öðruvísi menningu, sem er einmitt tilgangurinn með því að fara út sem skiptinemi, fyrir mér.  Þrátt fyrir mjög erfiðarar og mjög öðruvísi aðstæður þá voru þessir dagar, dagar sem ég mun aldrei gleyma.


Núna er ég komin heim til Guaranda og finnst mér ég vera smá innilokuð. Eftir það sem ég er búin að sjá þá þyrstir mig í það að sjá meira, skoða meira og ferðast meira og tíminn sem ég á eftir í það er bara svo stuttur en í dag eru eins og ég var áður búin að nefna aðeins 46 dagar þangað til að ég komi heim. Ég ætla reyna ferðast sem mest á þessum tíma, en ég þarf að eyða tíma með fjölskyldunni minni núna og hvílast smá.

Quito

Ég er búin að vera horfa yfir árið hérna sem er búið að líða og hugsa með mér hvort það sé búið að uppfylla þær kröfur og væntingar sem ég gerði mér áður en ég fór út. Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að það er ekki hægt að gera sér væntingar áður en þú ferð út sem skiptinemi því þú veist ekkert í hverju þú ert að fara lenda í. Ég er búin að uppfylla það sem var alfarið í mínum höndum. Ég er búin að læra tungumálið og ég er búin að eignast fjölskyldu og vini sem ég mun eiga að eilífu. Ég er búin að sjá aðra menningu, ég er búin að skoða staði sem ég hefði aldrei nokkuð tíman getað ímyndað mér að ég gæti. Ég er búin að gera mitt besta í að njóta hvers einasta dag, vera eins hamingjusöm og ég get, því þessa daga fæ ég aldrei aftur. Það hafa komið upp erfiðar aðstæður, ég hef grátið endalaust mikið og mér hefur oft langað bara binda enda á þetta allt saman og koma heim til elsku besta Íslands sem ég er svo heppin að hafa fæðst í og hef það svo gott í. En ég er ekki búin að gera það, og ég mun ekki gera það fyrr en ég klára þetta sem ég byrjaði á. Þetta ár hefur verið svo miklu meira en ég hélt að það yrði og ég er búin að læra miklu meira hérna heldur en ég myndi nokkurn tíman læra í  einhverjum skóla. Þetta er skóli lífsins, sama hversu dramatískt það hlýtur að hljóma!

Það mikilvægasta er að ég er sátt og sé ekki eftir neinu.
Svana.