Síðustu 3 mánuðir í Ecuador

Ég held að það sé kominn tími á smá update, þó fyrr hefði verið. Búið að vera mikið um að vera síðustu 2-3 mánuði og tíminn hefur svo sannarlega liðið hratt! Ótrúlegt en satt þá benti mamma mér á það 1.maí, að núna gæti hún sagt að hún fengi uppáhaldsdóttir sína heim í næsta mánuði. Ég á aðeins 46 daga eftir af ævintýrinu mínu og um að gera að njóta þeirra vel.


Ég ætla tileinka þessu bloggi elsku vinkonu minni sem kvaddi okkur þann 5.apríl. en ég veit að hún er á góðum stað og verndar okkur þaðan. Ég hugsa til þín á hverjum degi gullið mitt. Ég er svo þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þér og þú munt alltaf eiga stað í hjarta mínu.

Markaðurinn

Á þessum þrem mánuðum sem ég hef ekki bloggað hef ég ferðast mikið. Fyrstu vikuna í mars var svokölluð "Skiptivika" þar sem þú skiptir um bæ og fjölskyldu í viku, eins og nafnið gefur til kynna. Þetta var fáránlega skemmtileg vika þar sem ég lenti ásamt Marielu og Asiu, stelpunum úr bænum mínum í höfuðborginni Quito í húsinu hennar Ólafar og útaf við erum svo skemmtilegar ákvað hún að vera eftir líka og við vorum því fjórar saman í heila viku og þá var sko mikið gaman! Við fórum til Otavalo sem er borg 3 tímum í burtu og er þekkt fyrir stærsta markaðinn í Ekvador og falleg vötn, við fórum og skoðuðum miðju heimsins og gamla hverfið í Quito og bara nutum þess að vera í stórborg, enda var stórborgarlífið ljúft og var að tríta vel miðað við elsku litla Guaranda sem getur verið svo þreytandi.

Miðja heimsins

Það sem var eftir af mars fór svo mikið í það að eyða tíma með bekkjarfélögum mínum, þar sem ég er byrjuð á fullu að læra og fór í fullt af heimsóknum til þeirra þar sem planað var að vinna heimavinnu en endaði yfirleitt í eitthverju miklu áhugaverðara eins og t.d. fjallgöngu uppá fjall hér í bænum en það athyglisverða við þetta fjall er það að það er án stígs, þannig þú verður að komast upp með þínum eigin leiðum. Ég hef sjaldan verið jafnhrædd þegar það eina sem þú hafðir til að halda þér í til að komast þér upp voru plönturnar. En ég lifði af og fékk gott útsýni, sem er svo agalega mikilvægt. (Mun aldrei gera þetta aftur.) Eyddi líka miklum tíma með fjölskyldunni þar sem ég vissi að apríl færi mest allur í ferðalög.

Í apríl var ég ákveðin í að ferðast meira en ég hafði gert, sérstkalega vegna þess að þá væru nú bara rétt rúmlega 2 mánuðir eftir og ég var varla búin að sjá neitt og það rættist nú heldur betur úr því.

 Ég byrjaði á ferð til Rio Bamba með fjölskyldunni sem er bær við hliðiná, þar sem allt var skoðað. Svo fór ég til Cuenca, sem er 10 tíma rútuferð frá mínum bæ, en eitthvað sem ég þurfti að sjá enda er þetta einn fallegasta borg Ekvador  að mínu mati. Þangað fórum ég og Shannon í ævintýraferð, gistum á ódýru hosteli í herbergi fyrir 5, kynntumst fullt af æðislegu fólki frá öllum heimshlutum, fórum í fjallgöngu, fórum í snilldar spa sem var aðeins gert úr náttúru. Það var yndislegt, nudd, gufuböð, leirböð og allt milli himins og jarðar. Einnig fórum við í fallhífarstökk sem var eitt af því besta sem ég hef gert, ásamt því að við nutum þess að skoða fallegu kirkjunar í bænum sem eru með þeim stærstu í heiminum og kíkja á söfn og borða góðan mat og vera sviknar af leigubílsstjórum. Mjög vel heppnuð ferð í alla staði, og komst að því að þetta er það sem ég vil gera núna, ferðast, ferðast og ferðast....

Seinna í apríl var svo komið að því sem allir höfðu verið að bíða eftir. Loksins eftir átta mánaða bið var ferðinni haldið til Galapágos eyja, um það bil klukkutíma fjarlægð frá Ecuador. Þar eyddum við viku í paradís. Strandirnar voru það allra fallegasta sem ég hef séð, sjórinn svo blár og sandurinn óvenjulega hvítur. Við skoðuðum líka margt sem þessar eyjar höfðu uppá að bjóða, löbbuðum t.d. í fimm tíma til að sjá eldfjall sem var svo lítið að það sjást varla og eina sem ég fékk útúr því voru alltof brenndar axlir.

Sáum fullt af stórskjaldbökum, fórum að kafa og syntum með öllum fiskunum, skoðuðum fullt af göngum,múrum og fjöllum og nutum þess að liggja í sólinni (það sem ég hefði nú hreinskilinslega verið til í að gera alla vikuna.) Dýralífið á eyjunum er líka eitt af því allra flottasta, fullt af selum, eðlum, skjaldbökum, fuglum með bláar lappir svo dæmi séu nefnd. Kvöldunum var svo eytt við sólsetur á ströndinni með fullt af skemmtilegu fólki fram á rauða nótt. Mjög skemmtileg ferð en samt alltof ofbókuð af endalausum ferðum og túristastöðum, hefði viljað slakað meira á!

Vikunna eftir Galapagos var svo komið að því að fá að kynnast Amazón frumskóginum sem ég var lang spenntust fyrir. Eftir endalaust ferðalag vorum við loksins kominn þangað. Við ferðuðumst síðasta spölinn með bát og við tók mikið labb til að komast loksins á "lúxus hótelið". Við vorum komin langt frá öllu, ekki símasamband né net, engar búðir til að kaupa mat og varla ljós. Það var mjög góð lífsreynsla. Ég hef aldrei verið í jafn skrýtnu veðri, sem skipti sér svo fljótt. Þegar við komum var ég komin í mesta hita sem ég hef á ævi minni verið í og eins og sannur íslendingur skellti ég mér í bikiní og var mætt fyrst út af öllum. Seinna um daginn var ég mætt í mestu rigningu sem ég fundið fyrir, þvílíkar þrumur og eldingar hef ég ekki séð. En við létum veðurbreytingarnar ekkert á okkur fá og við tóku yndislegir dagar í miðjum frumskógi þar sem við sáum allt á milli frumskógardýralífsins og mennina sem lifa þar. Ég átti erfitt með að trúa því að enn í dag er til fullt af fólki sem lifir enn eins og hellisbúar, án klæðnað, án rafmagns og eiginlega bara án alls. En þau voru öll svo ánægð og forvitin að sjá okkur, alla krakkana, frá öllum heimsálfum og komu meira segja uppá hótel til okkar og gáfu okkur að smakka matinn sinn og dönsuðu með okkur um kvöldið við þeirra tónlist sem var yndisleg upplifun. Ég lærði t.d. að leita af gulli á ströndinni, ég lærði að búa til súkkulaði úr kakóbaunum, elda mat með laufblauðum, syntum í Amazón ánni, var fyrir árás moskítaflugna og umfram allt þá kynntist allt öðruvísi menningu, sem er einmitt tilgangurinn með því að fara út sem skiptinemi, fyrir mér.  Þrátt fyrir mjög erfiðarar og mjög öðruvísi aðstæður þá voru þessir dagar, dagar sem ég mun aldrei gleyma.


Núna er ég komin heim til Guaranda og finnst mér ég vera smá innilokuð. Eftir það sem ég er búin að sjá þá þyrstir mig í það að sjá meira, skoða meira og ferðast meira og tíminn sem ég á eftir í það er bara svo stuttur en í dag eru eins og ég var áður búin að nefna aðeins 46 dagar þangað til að ég komi heim. Ég ætla reyna ferðast sem mest á þessum tíma, en ég þarf að eyða tíma með fjölskyldunni minni núna og hvílast smá.

Quito

Ég er búin að vera horfa yfir árið hérna sem er búið að líða og hugsa með mér hvort það sé búið að uppfylla þær kröfur og væntingar sem ég gerði mér áður en ég fór út. Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að það er ekki hægt að gera sér væntingar áður en þú ferð út sem skiptinemi því þú veist ekkert í hverju þú ert að fara lenda í. Ég er búin að uppfylla það sem var alfarið í mínum höndum. Ég er búin að læra tungumálið og ég er búin að eignast fjölskyldu og vini sem ég mun eiga að eilífu. Ég er búin að sjá aðra menningu, ég er búin að skoða staði sem ég hefði aldrei nokkuð tíman getað ímyndað mér að ég gæti. Ég er búin að gera mitt besta í að njóta hvers einasta dag, vera eins hamingjusöm og ég get, því þessa daga fæ ég aldrei aftur. Það hafa komið upp erfiðar aðstæður, ég hef grátið endalaust mikið og mér hefur oft langað bara binda enda á þetta allt saman og koma heim til elsku besta Íslands sem ég er svo heppin að hafa fæðst í og hef það svo gott í. En ég er ekki búin að gera það, og ég mun ekki gera það fyrr en ég klára þetta sem ég byrjaði á. Þetta ár hefur verið svo miklu meira en ég hélt að það yrði og ég er búin að læra miklu meira hérna heldur en ég myndi nokkurn tíman læra í  einhverjum skóla. Þetta er skóli lífsins, sama hversu dramatískt það hlýtur að hljóma!

Það mikilvægasta er að ég er sátt og sé ekki eftir neinu.
Svana.

Eru í alvöru næstum því tveir mánuðir búnir af 2013?

Hvert hvarf janúar? Er febrúar virkilega hálfnaður?
Tíminn líður alltof hratt og ég er búin að búa í Ecuador í að verða hálft ár og á bágt með að trúa því. Ég er loksins byrjuð að skilja menninguna hérna betur, loksins búin að ná spænskunni þannig að ég get talað ágætlega villulaust, loksins komin í smá frí frá skólanum og loksins að byrja bloggið sem ég hefði átt að vera löngu búin að gera, en málið er það að ég held að febrúar og janúar hafi aldrei á ævi minni verið jafn uppteknir. En í þetta sinn ekki bara gleðitíðindi heldur einnig hafa erfiðir litið dagsins ljós!

Síðasti dagur Giuliu.

Við vorum í byrjun skiptinemaársins sjö stelpur. Núna erum við orðnar fimm. Á síðastliðnum mánuði hafa tvær verið sendar heim vegna vandamála sem eiga ekkert heima á internetinu, en heldur ekki nægilegar góðar ástæður fyrir að senda þær heim og þetta hefur tekið virkilega á okkur stelpurnar hérna, og alltaf vantar eitthvað þegar við hittumst núna, en ég mun aldrei gleyma yndislegu Giuliu og Lisu minni sem gerðu þessa fimm mánuði sem þær áttu með okkur að einum bestu fimm mánuðum sem ég hef upplifað, en það er ekkert hægt að gera annað en að halda áfram að hafa gaman án þeirra.

Síðasti dagur Lísu

Um miðjan janúar var ég búin að vera hér í fimm mánuði, og var því búin að vera hérna 1/2 af tímanum. Þá er vanin að allir skiptinemarnir hittast sem eru í Ecuador og það var gert. Við hittumst öll í bæ, nálægt Guaranda sem nefnist Salinas og er búin að nefna hann endalaust. Ekki endilega bærinn sem mér langaði að eyða helginni minni, en það var ljúft að hitta krakka sem eru í sömu sporum og þú og við skemmtum okkur æðislega í göngutúrum, súkkulaðiáti, hótelpartýum og þvílíku diskóteki sem við höfum örugglega fjórfaldað fjöldan sem hefur látið sjá sig yfir tíðina þarna. En eins og ég sagði ágæt tilbreyting frá Guaranda í skemmtilegum félagskap!

Hluti af hópnum.

Síðustu vikuna í janúar voru svo lokapróf í skólanum mínum og ég átti ekki til orð. Í þau fáu próf sem ég mætti, var ein regla í prófinu. Allir svindla og allir fá 10. Svo virðist sem allir kennararnir í skólanum séu annað hvort allir  jafn vitlausir eða að öllum sé virkilega slétt sama. Það er gert eitt próf t.d. í ensku, sami kennararinn kennir fimm mismunandi bekkjum, þessir fimm mismunandi bekkir fá allir sama prófið, allir nýkomnir með afrit af prófinu frá hinum bekknum. Og það besta er að þau afrita "afritið" af prófinu hérna í skólanum! Og ef þau hafa ekki verið svona heppin að ná sér í afrit af prófinu, þá er bara rölt til næsta "gáfaða" nemandans í bekknum og staðið fyrir framan hann með símann sinn takandi mynd af svörunum hans og ef kennarinn er eitthvað að skipta sér af því þá ertu bara að sækja þér strokleður eða yddara. Ég átti ekki til orð eins og ég sagði hér fyrir ofan. Elsku bekkjafélagar, gangi ykkur vel í háskóla.


Eftir þessi lokapróf ef svo mætti kalla þau, erum við komin í frí fram í endaðan febrúar. Það er búið að vera frekar næs en þó er ég rétt svo byrjuð að slaka á. Fyrstu helgina í fríinu, ákváðum við stelpurnar að skella okkur á ströndinna, að uppfylla þann langþráða draum sem okkur hefur dreymt um síðan við lentum í Ecuador. Ég get sagt ykkur að þessi strandarferð var draumi líkast, enda hvað getur klikkað í bestu strönd Ecuador þar sem þessar fáar götur sem strandarbærinn hefur er stútfullur af fólki víðsvegar frá heiminum, hótelum, veitingastöðum, diskótekum og mörkuðum. Ströndinn var í max 10 skrefa fjarlægð frá hótelinu okkar og þrátt fyrir mikin sólbruna þá hef ég held ég aldrei skemmt mér jafnvel, gæti alveg vanist því að lifa á ströndinni. Vakna snemma, henda sér á ströndinna, kæla sig svo niður í volgum sjónum og skella sér svo út á lífið um kvöldið. En því miður þurftum við að snúa heim að þrem dögum liðnum, eftir ævintýralega ferð.

Elsku Carnaval

En venjulega lífið í Guaranda varði ekki lengi, heldur byrjaði aðalhátíðin í Guaranda þann 6.febrúar. Aðalhátíðin hérna nefnist Carnaval og er stúfull af atburðum. Voru skrúðgöngur alla daga hátíðarnar og þá á ég ekki við svona skátaskrúðgöngur á 17.júní, heldur skrúðgöngur sem vörðu yfir allan daginn, með allskonar fólki, allskonar dönsum og allskonar búningar í öllum litum og á kvöldin voru tónleikar útum allt. Hátíðin byrjaði þó ekki vel, en á miðvikudeginum varð ég veik og varð því að liggja heima grenjandi uppí rúmi en á föstudeginum varð allt betra og Ólöf,vinkona mín sem býr í Quito kom til mín og við skemmtum okkur konunglega fram á sunnudag, samt komnar með smá nóg af vatni,froðu,hveiti og alltof litlum svefni. Gamanið hélt samt áfram þangað til í gær þegar ég loksins gat leyft mér að sofa smá út og hvíla mig. Þessi hátíð var mjög skemmtileg upplifun, þrátt fyrir of mikla rigningu og að símanum mínum var rænt, þá fannst mér allir eitthvernveginn búnir að blása upp alltof miklar vonir fyrir hana. Einu spurningarnar sem ég var að farin að fá fyrir Carnaval voru "verðuru hér yfir carnaval", "hefuru upplifað carnaval áður?" og "þú veist að carnaval er það besta sem getur komið fyrir þig". Heilt yfir var þetta mjög skemmtilegt og gaman að sjá hvernig þetta allt er, en ég þarf minn svefn og mér finnst ekki skemmtilegt að vera fórnalamb litla krakka með froðusprey og vatnsbyssur í 5 daga í röð. Því er ég fegin hvíldinni sem mun svo sannarlega fá að ríkja núna þessa vikuna, en ég fékk pakka frá elskulegu systir minni, sem innihélt nýjustu bókina eftir Yrsu, geisladiskin hans Ásgeirs Trausta og íslenskst uppáhalds nammi. Þið getið því rétt ímyndað ykkur hversu huggulegir næstu dagar verða!


Núna er ég ein heima þar sem fjölskyldan mín fór í sumarhúsið mitt, sem ég hafði engan áhuga á því að fara í fram á laugardag og eru þau því fúl út í mig. Það er erfitt, fjölskyldulífið hérna á ákveðnum tímapunktum þar sem þú getur ekki gert alla ánægða alltaf. Ég er heppin með fjölskyldu eins og ég hef oft áður sagt, en stundum finnuru alveg fyrir því að þú ert bara "skiptinemastelpan" og þú þarft að hafa fyrir því að allir séu ánægðir með þig og fylgir þessu mikið stress. Ég hlakka mikið til að koma heim, geta farið að sofa þegar ég vil, vaknað þegar ég vil og þannig séð gert það sem ég vil en samt alltaf vitað að ég á fjölskyldu sem mun alltaf þykja vænt um þig. Hérna þarf ég svolítið að hafa varan á, ég kem ekki mjög seint heim, ég passa mig á að eyða nógum tíma með fjölskyldu minni og hitt og þetta. En þetta er hluti af reynslunni og síðustu sex mánuðir hafa kennt mér að meta allt svo miklu, miklu betur á Íslandi.

Elsku uppáhalds, föstudagskvöldið á Carnaval.

Ég er búin að velta því svo mikið fyrir mér hversu skrýtið það verður að koma heim, þá sérstaklega fyrstu dagana og við vorum eimitt að tala um þetta áðan við stelpurnar í bænum mínum. Hérna er allt orðið svo venjulegt og svo margt sem við höfum vanið okkur á að gera án þess að vera varar við það. Eins og þegar ég opna útidyrahurðina, þá þarf ég alltaf að passa mig á því að hundarnir hlaupa ekki inn. Þegar ég fer í sturtu þaf ég að fara út að kveikja á gasinu áður en ég fer í sturtu. Þegar maður fer á klósettið hérna þá hendiru klósettpappírnum í ruslatunnuna ekki í ruslið. Þegar þú kemur í heimsókn til einhvers þá kyssiru alla sem þar eru á kinnina. Ég borða stóran hádegismat og fæ mér svo kaffi og brauð í kvöldmat. Gæti talið svona hluti upp endalaust, það er allt svo öðruvísi hérna. Það mesta sem mér kvíður fyrir heimkomu er það hvað allt er svo dýrt á elsku Íslandi. Þú ferð ekki með minna en 1000 kr. ef þú ætlar að fá þér að borða og svona úti. Hérna í bænum mínum myndi 1000 kr. duga fyrir mat í nokkra daga. Þú getur farið út með 2 dollara og komið saddur heim. Við Shannon bökuðum t.d. köku í dag. Okkur vantaði flórssykur,egg,smjör,kanil og sykur og röltum niður í búð. Þetta allt kostaði rétt rúmar fimmhundruð krónur. Við vorum báðar í hálfgerðu sjokki. Aftur á móti kemur að launin hérna eru ekki há, en samt ég stundum ekki til orð yfir hversu allt er ódýrt. En mun seinna koma með annað blogg um allar breytingarnar sem ég hef lent í hérna, þetta er orðið nógu langt og mun passa mig að láta ekki líða jafn langt á milli næsta bloggs.

Með fjölskyldunni á Carnval.

Það styttist í endirinn,  fjórir mánuðir og 10 dagar, ég trúi varla að ég sé alveg að koma heim! Eins gaman og það verður þá á ég eftir að sakna Ecuadors, eins og ég sagði í byrjun þá er ég loksins komin inní menninguna þannig séð og eftir 10 mánuði á sama stað þá myndaru ákveðna tengingu við þann stað.

Þangað til næst,
Svana ♥

2013 byrjar vel og á bara eftir að verða betra - og þá sérstaklega í júní!

Ætla byrja þetta æðislega blogg á því að óska öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári, takk fyrir liðnar stundir! Þessi jól og áramót voru heldur í skrýtnari kantinum, eins mikið og ég elska jólin og allt sem fylgir þeim þá eru engin jól án fjölskyldunar og vinana á Íslandi, það er bara svoleiðis! Því er ég frekar fegin að allt þetta sé yfirstaðið og geta byrjað aftur á "venjulegri" rútínu.

Síðasta blogg var heldur dapurt, enda var stelpan veik og ekki með sjálfri sér! Daginn eftir fékk ég pakka frá engli í dulagerfi, henni Valdísi minni sem innihélt allt sem þurfti til að skella í lakkrístoppa og það var gert ásamt oreokökum og Söru stelpu frá Finnlandi, og djöfull brögðuðust þeir vel! Fjölskyldan var ekkert mikið að digga lakkrísinn, en það þýddi bara eitt, meira fyrir mig.

Horft yfir ströndina

Þann 19.desember fór ég með Shannon og fjölskyldu hennar í dagsferð til Guayaquil, sem er sirka 4 tímar í burtu frá Guaranda. Þessi borg er ein sú stærsta í Ekvador og ég elska hana eftir aðeins einn dag, og þá sérstaklega að hitastigið þar er á milli 30 og 40 gráður. Tilgangurinn með þessari ferð var meðal annars að finna kjóla á okkur fyrir skólaballið sem var á laugardeginum eftir. Byrjuðum nú samt auðvitað að túristas smá og skoða, og svo var rölt í fjölda búða og loksins fundu kjólarnir eftir mikla leit. Síðan var komið að því að borða og mér til mikilla gleði var endað á sjávaréttastað og ég sætti mig við það að maula steikta bananaflögur í kvöldmat. En samt góð ferð og mun svo sannarlega fara aftur þangað og vera þá lengur en einn dag.

Yndislegar bekkjasystur

Þann 21.desember fór ég svo með skólanum í smá jólaferð út fyrir bæinn. Krakkarnir í skólanum mínum eru núna komin með eitthvera skrópfíkn og afhverju ekki að vera með í gleðinni?? Við fórum í fyrsta tíman og svo var bara strokið úr skólanum, beint uppí bíl og farið að hafa gaman. Það var rosa gaman að hanga með þeim svona út fyrir skólann, eru allt öðruvísi þar og mikið borðað, hlegið og skemmt sér!

Skvísur á balli

Þann 22.desember var svo svona jóla-prom hjá skólanum þar sem allir eru mjög fínir og sætir. Við skiptinemastelpurnar gerðum okkur til hjá Shannoni og svo um 10 var haldið á ball! Ballið var fínt, en hefði mátt vera betra. Í fyrsta lagi var alltof mikið af fólki og í öðru lagi var selt áfengi þarna og alltof margir ógeðslega fullir og vesen bara. Ekki svona hreint prom eins og ég hélt. En ég skemmti mér samt ágætlega og með stelpunum, gaman að fara svona fínt í kjól og hælum!

Verið að jólast á aðfangadag

Svo rann upp aðfangadagur bjartur og fagur en mér fannst ekkert eins og það væru komin jól. Skrapp með fjölskyldunni minni niður í bæ að kaupa ávexti og grænmeti og lá svo yfir greys anatomy allan daginn þar til um sex þegar allir byrjuðu að gera sig til fyrir kirkju að ég hélt, ég tilbúin 6:15 en allir hinir um átta eins og venjulega og þá var ákvað að sleppa því að fara í kirkju og opna bara pakkana. Ég fékk rosa krúttlegar gjafir frá fjölskyldunni hér og maturinn sem við borðuðum eftir á var líka rosa góður og fór alveg ánægð í rúmið og allt það, en þessi dagur var samt mjög erfiður og saknaði Íslands rosa mikið!
Jóladagur var svo bara venjulegur dagur, gerði ekkert sérstakt og sömuleiðis annan í jólum. Svo átti skólinn að byrja en ég fékk frí fram yfir áramót, smá hvíldarpása sem var vel þegin! Fór með stelpunum í sund og spa og svoleiðis kósý bara.

Flippa með krúttlegu dúkkunum

Verið að brenna greyin, reyndar búið að afklæða þennan

Svo komu áramótin, sem eru eitt það skrýtnasta sem ég hef lent í á ævi minni. Í fyrsta lagi þá kveikja Ekvadorbúar ekki í flugeldum, heldur búa þeir til dúkku úr gömlum fötum og dagblöðum og allskonar drasli! Því stærri því betri. Ef fólk nennir ekki að búa þetta til þá getur það farið út og keypt dúkku til að brenna. Einnig er hefð að karlar sem ekki eru giftir (flest allir unglingar bara) fari út í kvenmannsfötum og með brjóst og læti og dansi á götunum og stoppa bíla til að betla pening. Það tók því um hálftíma að komast niður í bæ með taxa þar sem það var fullt af kynskiptingum útá götu. En bara gaman að þessu. Byrjaði gamlársdag á síðasta útihlaupi ársins og hittumst svo stelpurnar og gerðum nýársheiti og borðuðum fullt af góðum kökum. Fór svo heim að hjálpa til við að búa til dúkkurnar sem við ætluðum svo að kveikja í um kvöldið. Fór svo útí bæ að skoða allar dúkkurnar og kynskiptingana með systir minni, átum franskar í rólegheitunum og um níu leytið snérum við heim og hjálpuðumst að með matinn og svona. Borðuðum svo dýrindis kalkún um 11 og um 12 þá fóru allir út með dúkkurnar og 12 vínber, kveiktu í dúkkunum og borðuðum vínberin. Vínberin 12 eiga að tákna 12 óskir og því þurftum við að óska okkur á sama tíma og við borðuðum þau. Siðan horfðum við á dúkkurnar brenna og kvöddum gamla árið. Frekar skrýtin hefð en samt gaman að upplifa eitthvað svona allt allt öðruvísi. Eftir þetta fór ég svo með systrum mínum niðri bæ að dansa fram á rauða nótt! Áramótin voru skárri en jólin, svo mikið er víst!

Fyrir áramótagaman

En svo byrjaði skólinn 2. janúar og þá var aftur still vekjaraklukkuna 6! Ég verð orðin atvinnumaður í að vakna fyrir allar aldir þegar ég kem heim, þar sem ég fæ aldrei að sofa út hérna í Ekvador þar sem fjölskyldan mín elskar að hafa morgunmat svona um 8:30 um helgar. Annars var skólinn ágætur, bara til 11 útaf allskonar fundum og svona þannig í lifði af!

Siðasta helgi, fyrsta helgin á árinu var samt snilld. Á föstudaginn í skólanum kom skólastjórinn að okkur skiptinemastelpunum og spurði okkur hvort við vildum vera með í skrúðgöngu í öðrum bæ á laugardeginum, því honum vantaði 3 sætar stelpur til að vera fremst að halda á fánanum fyrir skólann. Við vorum fyrst ekkert á því að fara, ákváðum svo að gera þetta fyrir skólann þar sem við erum ekkert alltof virkar í skólanum! Því var mæting í skólann á laugardeginum klukkan sjö! (ALDREI FÆ ÉG AÐ SOFA ÚT). Á föstudaginn hringdi svo mamma mín hér í mig "Svana, komdu heim við erum að fara í sama bæ og þú ert að fara í á morgun, bara ákkurat núna". Ég var ekkert að fýla það, þar sem ég var nýbyrjuð á hlaupinu mínu með Shannon og fékk því leyfi til að vera ein h eima útaf ég er svo góð dóttir, en ákvað frekar að gista hjá Shannon því hún býr nær skólanum. Föstudagskvöldið fór því í það að horfa á fyndnustu myndbönd í heimi, jenna marbles á youtube (hvet alla til að skoða) og borða mangó, en mangóin hérna eru það besta sem ég veit, ekki svona venjuleg mangó eins og eru til á íslandi heldur svona lítil sem þú gerir gat á sýgur bara safan og svona kjarnan, voða ósmekklegt og allt það en fáránlega gott. Og færð 10 svoleiðis þannig þau eru fáránlega ódýr! Og holl þannig allt gott við þau, nema að þau eru bara til í janúar, ó hvað ég mun sakna þeirra.

Best í heimi, maður verður nú samt að þrífa þetta fyrst

En vöknuðum svo ferskar og sætar um sex og gerðum okkur til og haldið var til Echeandia! Komum þangað og gerðum okkur sætar fyrir skrúðgönguna, sem betur fer var skýjað, annars hefði ég líklegast dáið úr hita. Þessi skrúðganga var í tilefni "lýðveldisdags" Echeandia og er siður að allir skólar taki þátt. Þetta var mjög gaman, þótt það hafi verið smá vandræðalegt því stundum löbbuðum við of hratt og ein á undan og svona, en skemmtileg upplifun! Svo fórum við stelpurnar bara á hótelið okkar, því við vorum búin að ákveða að vera yfir nótt og hafa gaman um kvöldið, útaf fullt að gerast útaf þessum degi. Við tók langþráð sturta og svo var bara rölt um bæinn og skoðað og setið í "garðinum" en allir staðir í Ekvador hafa ákveðin miðjupunkt þar sem yfirleitt alltaf er rosa fallegur staður til að setjast og spjalla. Svo var bara haldið aftur heim í sturtu, ekkert grín þessi hiti og svo var bara gaman um kvöldið, sem endaði samt ekkert sérstaklega vel þar sem núna er tími ógeðslegu pöddunar í Ekvador sem ég man ekki hvað heitir en svona kakkalakkar með vængi, og var því byrjað á því að drepa nokkur stykki fyrir svefn! Eftir svona helgar sé ég samt mest, afhverju ég gerðist skiptinemi, að fá að ferðast með yndislegum stelpum og hafa gaman í stuttbuxum og hlýrabol í janúar, er eitthvað sem ég er alveg að njóta í botn.

Bestar! 

Í dag var svo bara venjulegur mánudagur og ný vika hafin og hver veit hvað gerist í þessari viku. Shannon fékk samt hræðilegar fréttir í skólanum í dag, pabbi hennar hringdi og sagði henni að góð vinkona hennar hefði látist í morgun í bílsslysi og var þetta því frekar sorglegur dagur og útaf þessu er ég eiginlega bara í sjokki og samhryggist henni innilega og það er örugglega fáránlega erfitt að vera hérna úti þegar eitthvað svona skelfilegt gerist, og þetta er minn versti ótti. Svo endilega farið varlega allir og njótið lífsins, lífið er svo stutt og engin veit hvað getur gerst á morgun.

Læt þetta duga í bili,
Sjáumst eftir fimm og hálfan mánuð, styttist með hverjum deginum!
Svana.